Gegroet!

Ik zal vliegen, ooit! En iedereen die mee wilt vliegt mee!
- vliegvliegvlieg -

 

mijn eerste uitkraamsel

'Ik voel me zo verdomd alleen'

 Als ik dat tegen iemand zou zeggen krijg ik waarscijnlijk de rest van het lied als antwoord te horen. Maar ik voel me echt alleen.
Daar heb ik het wel zelf naar gemaakt, dus eigenlijk mag ik niet zeuren. De laatste die medelijden met zichzelf mag hebben ben ik wel.. En toch moet ik het er nu toch echt even uitgooien. Niemand kent mijn blog toch!

Ik doe momenteel niets met mijn leven. Ik ga niet naar school, ik studeer niet, ik werk niet. Ik heb geen diploma, en het is dus ook vrij moeilijk om aan een baan te komen. Iedereen om mij heen is bezig hun leven vorm te geven, aan hun toekomst te werken. En als het aan mij ligt gaan ze daar ook zeker in slagen! Mijn beste vriendin is ontzettend getalenteerd, gedreven en een grote steun voor mij. Zij ontwikkelt zich met de minuut! En ik blijf achter. Ik ben niet jaloers. Ik vraag me alleen af hoelang het nog gaat duren voor ik haar ga vervelen, ga irriteren met mijn domheid en gezeur, hoelang het nog duurt voor ze er achter komt dat ik slechts haar kostbare tijd verdoe met mijn nutteloze aanwezigheid? En dat maakt me ontzettend onzeker..
Ze is op het moment erg druk met haar studie. Veel tijd heeft ze niet. En dan begrijp ik. Ik wil haar ook niet in de weg lopen, dus ik houd me koest. Als ik nog andere vrienden had, kon ik een van hen bellen.
Maar ik heb verder geen andere vrienden, daar ik mijzelf de afgelopen jaren steeds meer heb geisoleerd.

Ik voel me alleen. Ik voel me gevangen, ik voel me energieloos, ik voel me zwak, ik voel me leeg..

Ik zal snel doodgaan als ik zo verder ga. Maar eerlijk gezegd kan mij dat vrij weinig schelen. Ik heb geen motivatie. Ik zie verder toch geen toekomst. Dus wat kan ik anders dan mijn lichaam verder verwoesten?
Het duurt alleen zo lang. En ik wil me niet nog heel lang alleen voelen. Of gevangen of leeg.

De Psychologen proberen mij te helpen. En ik doe alsof ik meewerk. Maar ik heb geen motivatie om aan mezelf te werken. En ik weet bovendien dat het toch geen zin heeft, dus ik werk ze stiekem toch tegen. En hoe meer ze trekken en pushen, hoe dichterbij ik geraak aan het einde van mijn leven, zonder dat ze daar zelf erg in hebben.. Ik zeg ze niets. Ik vertrouw ze niet. Ik vertrouw bijna niemand meer. Dus ben ik alleen, voel ik me alleen.

Het had ook vast goed kunnen gaan, of beter. Maar ik koos daar niet voor.

Mijn schuld.

Dat van niemand anders.

Mijn leven.